เมื่อวานจะไปดูหนังกับเค้า ตอนแรกนัดกันไว้ ไม่คิดว่าเค้าจะตกลงด้วยซ้ำ ก็เคยสัญญากับเค้าไว้ว่า ตอนวันเกิดเราเราจะพาเค้าไปดูหนัง แต่ก็ไม่มีโอกาสได้ไปซักที มาถึงตอนนี้เราเลิกกันไป ก็พึ่งจะได้ไปเอาตอนนี้ ตอนรอรถเราเอาสร้อยที่เราซื้อมาฝากเค้าออกมาให้ เค้าทำหน้านิ่ง แต่มีรอยยิ้มที่มุมปาก เรารับรู้ได้ว่าเค้าเคยโกรธเราแค่ไหน แต่รอยยิ้มเล็กๆนั้นมันก็ทำให้เรารู้ถึงความรู้สึกข้างใน เราเลยแกล้งพูดว่า "ทำไมต้องแอบยิ้มด้วยละ" ทีนี้แหละเค้ายิ้มจนหน้าบวมเลย ฮ่าๆๆ ก็นั่งดูหนังไปเรื่อยๆ แอบเกาะแกะเค้าบ้าง เราแอบมองหน้าเค้าตลอด โอย!!! แบบโครตคิดถึงอ่ะพอหนังจบก็ไปเดินเล่นกันเราจับแขนเค้าบ่อยๆเค้าก็สะบัดๆบ้าง จนเค้าคงรำคาญ เค้าเลยพูดออกมาว่า "น่ารำคาญ"

เท่านั้นเอง เราหยุดเลยทีนี้น้ำตาไหลทันทีตั้งแต่ซื้อของไปจนจาขึ้นรถกลับ เรานั่งคิดบนรถว่า ไอ้สิ่งที่เราเคยได้ทำกับเค้านะมันร้ายแรงมากเลยนะ สมควรแล้วที่เค้าทำแบบนี้ เราทำตัวเราเอง เมื่อก่อนเค้ารักเราแค่ไหน มาจนตอนนี้เราแทบไม่มีสิทธิ์ในตัวเค้าอีกแล้ว มันก็สมควร เราไม่น่าทิ้งเค้าไว้แบบนั้นเลย มันหลายครั้งมากๆ จนไม่น่าให้อภัย มาตอนนี้เรามานั่งร้องไห้เสียใจเอง แล้วใครมันจะช่วยได้ ก็แอบร้องไห้ไปตลอดทาง เราก็แกล้งว่าคัดจมูก น้ำมูกไหล จนน้ำตาเราหยดไปโดนแขนเค้า ก็อยู่บนเราเมล์อ่ะนะ แบบเปิดหน้าต่าง สงสัยจาปลิวไปโดน เค้าก็ก้มมามองหน้าเรา เค้าเลยเห็น ถามว่าเราป็นอะไร เราไม่รู้จะตอบไง เลยได้แต่ส่ายหน้า จนเค้ามาจับมือเรา มันเป็นมือที่นุ่มและอบอุ่นที่สุดแล้ว แบบนี้เราก็ยิ่งร้องอ่ะสิ แบบว่าวันนี้มันเป็นวันที่มีความสุขมากๆ แล้วก็เสียใจมากๆไปด้วย เออ. . .ไม่รู้มันไปด้วยกันได้ไง พอหาอะไรกินกันเสร็จก็เค้าก็มาส่งเรา ก็โทรศัพท์คุยกันคุยเรื่องเก่าๆร้องไห้จนตาบวม

แล้วมาวันนี้ก็เล่นmsnคุยกัน แล้วมันเป็นวันที่เค้าต้องกลับบ้าน มันเป็นวันสุดท้ายที่เราจะได้เจอเค้าหลังจากที่พึ่งเจอกันและคุยกันครั้งแรกเมื่อวานตั้งแต่เลิกกันไป จนกว่าจะถึงเปิดเทอมเลยมั้ง อยู่ดีๆก็มีคนมาเคาะห้องเราก็เปิดไป ตกใจมากๆ ที่เค้าเป็นคนมาเคาะ แล้วก็เรียกเราออกไป ยังไม่ทันพูดอะไร เค้ายื่นตุ๊กตามาให้ ตุ๊กตาของเค้าตัวที่เราเคยขอแล้วเค้าก็ให้เรา แต่เรายังไม่ได้เอากลับมาจากห้องเค้า มือเค้าสั่น หน้าเค้าฝืนยิ้ม บนใบหน้าที่ดูเหมือนเสียใจอะไรบางอย่าง เราได้เพียงแค่ขอให้มันเป็นความเสียใจที่เค้าต้องกลับบ้านไปในตอนปิดเทอมแล้วพอเปิดเทอมมาเราก็จะได้คุยได้เจอกับเค้าอีก ขออย่าให้มันเป็นความเสียใจที่เค้าคิดว่าเค้าจะไม่มาเจอเราอีกเลยเหมือนที่เค้าพูดเมื่อคืน

รูปนี้เป็นรูปที่เค้าส่งมาให้วันนี้ตอนที่เล่นmsnกัน ส่วนข้อความเค้าก็เป็นคนเขียน

เธอคนที่ . . .

บางครั้ง เธอเข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

รอยยิ้มของเธอทำให้โลกสดใส

เธอพูดคุยหยอกล้อกับเราอย่างเป็นกันเอง

ถ้ามีอะไรเธอกะจะเล่าให้เราฟัง

ความสุขของเธอ ความทุกข์ของเธอ

เพื่อนๆของเธอ ความฝันของเธอ ความเหนื่อยล้าของเธอ

เรื่องราวของเธอ . . .

เราได้นั่งฟังแล้วก็ได้แต่ยิ้ม เธอจะรู้ตัวบ้างมั้ย

ว่าวินาทีนี้ เธอทำให้ผู้ชายคนนึงมีคาวมสุข

ในชีวิตเราถึงแม้จะมีผู้คนมากมายผ่านไปผ่านมา

เดินสวนกันไปสวนกันมา

แต่ผู้คนเหล่านี้ก็ได้แต่เดินผ่านไป เหมือนกับเป็นภาพเบลอๆตอนเรามองออกข้างนอกหน้าต่างเวลารถวิ่ง

บางครั้งชีวิตก็เหมือนลอยคออยู่กลางทะเลที่หนาวเหน็บ อ้างว้าง เดียวดาย มืดมิดมันมีความสุขเหลือเกินที่ในความมืดนั้นมีมือของเธอจับมือของเราเอาไว้เบาๆ

มือที่อบอุ่น . . .

แล้วช่วงเวลาเหล่านั้นก็เริ่มจะผ่านไปอย่างช้าๆ

เธอคิดเหมือนเราหรือเปล่า หรือเราแค่ฝันไป

นั่งมองโทรศัพท์ อยากโทรไป . . . รู้ว่าถ้าเธอไปเธอก็คุยด้วย . . . แต่อยากเป็นฝ่ายให้เธอโทรมาบ้างมากกว่า

ทำไมบางทีเธอดูเศร้า? สายตาเธอเหม่อลอย ใบหน้าเธอเฉยชา เธอมองไปบนฟ้า มองไปที่พื่น แต่ทำไมเธอไม่มองเรา

หรือว่าเธอเอง . . . ก็มีใครบางคน

ที่อยากให้เหลียวมองเธอเหมือนกัน

สุดท้ายคนไม่ได้ความอย่างเรา . . .

ก็คู่ควร . . .

กับคำว่า . . .

เดียวดาย . . .

. . . . .

. . .

ถ้าเราสามารถเปลี่ยนตัวเองให้สมบูรณ์แบบอย่างที่คนทุกคนต้องการให้เราเป็นได้นี่มันจะเป็นยังไงนะ แล้วมันจะใช่เราหรอ มันจะออกมาเป็นแบบที่เราเป็นตอนนี้หรอ แล้วจาเกิดมาเป็นเราได้ไงล่ะ มันคงเข้าข้างตัวเองไปมั้งว่าแบบ เห้ย!!กุเป็นของกุแบบนี้ใครก็มาเปลี่ยนไม่ได้นะ ไม่ช่ายๆๆ มันเปลี่ยนได้ แต่เออนะ เรามันเป็นเรา สิ่งที่ชั้นเป็นอ่ะเคยได้ยินมะ

โดนมาหมดละไอ้การที่เราต้องคอยมาเปลี่ยนตัวเองเพื่อให้คนอื่นพอใจ เพื่อให้ทุกคนสบายใจอ่ะ แล้วมันเป็นยังไง มานก็ออกมาดีในตอนแรกๆนะ แต่แล้วสุดท้ายมันออกมาเป็นแบบแย่กว่าเดิมอีกเยอะเลย แล้วมันก็สายเกินไปกว่าจะมาแก้ บางครั้งเราขอเลือกทำไรที่มันเป็นเราบ้างจะดีกว่า ค่อยๆออกเดินไปช้าๆ ทีละก้าว ให้เค้ายอมรับเราเอง ให้สบายใจเราเองบ้างดีมั้ย กะป๊ากับแม่ก็ตามใจเค้าเพื่อให้เค้าสบายใจตลอดเค้าอยากให้เป็นแบบไหนเราก็จะเป็นแบบว่าต้องเป็นเลยทีเดียว มันก็มีทั้งดีและไม่ดีปนเปกันไป กะแฟนนี่ยิ่งแล้วกันยิ่งฝืนยิ่งเจ็บ ให้มันออกมาแล้วแบบรู้กันไปเลยดีมั้ย ก่อนที่มันจะออกมาแบบ เปรี้ยงๆ รับไม่ทันกันไป

รอโอกาสดีๆ ให้เค้าเห็นมุมที่เราเป็น ให้เค้ายอมรับมันและค่อยๆช่วยเราเปลี่ยนเราอาจจะช้าและก็คงยากอยู่ แต่ถ้าเค้ารักเราเค้าต้องรับเราได้สิ อาจมองว่าเอาแต่ใจไป แต่การฝืนตัวเองมันเป็นไรที่เจ็บปวดโครตๆอ่ะ ยอมรับกับความจริงเหอะเรา ไม่ขอหลีกหนีความจริงอีกต่อไปแล้ว ขอโทษนะครับทุกคน